Nie doceniamy do końca tego co mamy, kiedy wszystko jest dobrze. Żyjemy dzień za dniem tak samo, pracujemy, realizujemy swoje pasje i marzenia, spędzamy czas z bliskimi, bawimy się, chodzimy na zakupy, nie zastanawiamy się nad ciężkimi i przykrymi sprawami. To że my czy nasze dzieci są zdrowe uważamy za coś normalnego, bo dlaczego miało by być inaczej?
Ja żyję zgodnie z wyznaniem: żyj i ciesz się chwilą, bo drugiej takiej samej nigdy nie będzie.
Zawsze myślałam że doceniam to co mam, ale teraz nie jestem już tego taka pewna.
Po prostu prawie zawsze układało mi się w życiu dobrze, miałam pozytywne nastawienie i nie dopuszczałam do siebie myśli, że coś mogłoby być źle, np. choroba moja albo dziecka, brak pieniędzy że nie ma co jeść, śmierć kogoś bliskiego
.jpg)
